Twee duiven zaten opeen hek
toen eentje zei: Hey, ik heb trek!
Ze vloog naar een boom en at zich vol
De ander lustte ook zo'n vette bol
Ik kom erbij, zei zij.
We eten samen van die brij

De eerste voelde wat takken klitten
En ging op een ander boompje zitten
Toen vloog ze weer terug naar 't hek
nadat ze zei: weg is mijn trek

De ander viel, op haar pootjes misschien
We hebben haar in ieder geval nooit weer gezien.

In al mijn opstaan en proberen,
moet ik steeds weer xe9xe9n ding leren.
Sterk staan valt niet met mijn kracht.
Jezus' werk is al lang volbracht.

Het klinkt misschien wat dwaas
Geschreven woorden en een waas
Van roze wolken en hart
Nooit wil ik zijn van jou apart

Omdat ik jou de stoerste vindt
En jij mijn schoonheid zeer bemint,
En ook omdat de liefde overwint
Daarom helden, maakt de liefde blind

Jij bent wit en ik ben zwart
En als jij lacht dan heb ik smart
Als ik iets voel, heb jij een reden
Zo zijn we na een tijdje moe gestreden 

Heel verschillend, toch xe9xe9n werk
Gescheiden zwak, maar samen sterk
Zo heeft de lieve Heer ons mooi gemaakt
Zodat voor ons een levenslang, nieuw avontuur ontwaakt

Als ik de liefde ooit zal zien
Als blind ontluikend bovendien
Ben ik gewillig te geloven
Dat niemand dit van ons kan roven

Your love endures forever

I wanna get your words stuck in my head
I wanna touch your soul with mine
I want to always be, be by your lead
Always

I wanna know that you hung the stars in the sky
So on lonely nights I would know your presence
I wanna feel your love under my skin, down through my bones

Your love endures forever
Your love changes me
Your love makes me whole, makes me better
Your love endures

I wanna feel the wind and know that you're near me
And see in the seasons your mystery
I wanna feel your love flow through my veins
Pound through my heart

Your love endures forever
Your love changes me
Your love makes me whole, makes me better

I want to know how this could be
Yet your love remains a mystery
That's woven all the way
That's woven all the way
That's woven all the way through me

Your love endures forever
Your love changes me
Your love makes me whole, makes me better
Your love endures

The wind is changing
Air is shaking
The world is spinning
Fading too

My face is changing
Hands are shaking
My stomach is spinning
My spoon is too

My rooms are changing
Stuff is shaking
I am spinning
Fading too

Now everything will be spinning and shaking
Still I know that You are the One
That will or will not get these things done
And let grow the love You are making

Waar is de Heer in deze dagen
Hij heeft mij er zeker door gedragen
Zijn licht glanst guur op mijn gelaat
Terwijl ik praat en praat en praat

Als ik nou even stil zou blijven
En niet steeds weer zou verstijven
Bij elk kleinste zuchtje wind
Genieten kon als een kind

Dan zou alles anders wezen
Wanneer mijn ogen Uw warmte lezen
Uw woorden lieten indruk achter
En de afdruk van mijn dichten was veel zachter

Dit alles is niet buiten mijn bereik
Want als ik in Uw woorden kijk
Lees ik dat Uw liefde veranderend is
En alles aanvult wat ik mis

Soms schijnt hij even naar behoren
Om even later mijn hart te doorboren
Met vergetelheid van vroegere tijden
Die mijn hart angstvallig wil vermijden

Zonder zon gaan alle deuren dicht
Wordt alles sfeerloos, koud en kil
Een stijve glimlach op een droef gezicht
Een stormend hart, dat niet meer wil

Deze plaats is stil en warm
En rustend in dit vette leven
Denk ik even aan de zachte arm
Nooit gexebist en soms gegeven 

Genietend van de late middaguren
Staar ik naar de hoge muren
Aan de overkant van de straat
Terwijl mijn hart de zon verlaat

Twee ruwe raven op een rij
Ze komen langzaam dichterbij
Een onheilspellend suizen van de zee
En wat secondes later zegt xe9xe9n: Ik stop ermee 

Hij verdwijnt zoals hij ook gekomen was
De ander graaft zich dieper in de scherven van het glas
Dan is ook zij met de noorderzon vertrokken
En wat ze achterlaten: al hun brokken. 

Ik zit erbij en kijk ernaar
En denk steeds maar: wat raar, wat raar
Hoe kunnen raven ruzie maken,
Zich bemoeien met andermans zaken,
Verlangens vinden, voelen en vervolgens afvuren
Op de ander, die ze uren moet verduren 

Hoe kunnen ze toch zo stom zijn geweest
En deden ze steeds zoals ik had gevreesd:
Praten, huilen, schreeuwen, doden.
Ziedend zing ik naar de zorgeloze zee
Het is verkeerd en ook verboden!
Laat me niet zitten, neem me mee…

Dat ene duwtje was te veel
en de woorden uit mijn keel
die maakten dat jij iets snapte
waardoor ik naar adem hapte

Mijn hart werd donker, voelde zwaar
want het toneelstuk was nu klaar
toch begon het drama nu pas echt
Is het goed of niet, wat een gevecht

Het midden van dit stuk was warm
een zachte, strelende en stille arm

dat midden kostte te veel tijd
en daarom was het einde kwijt

Toch vind ik een stuk met een verloren eind
beter dan een stuk dat wegkwijnt
omdat het begin te kort is en het einde verloren
en het midden niet mag, omdat het verkeerd is geboren